Signifier and Signified, indeed*

I was looking for a sign today to make me feel more confident about a decision I know I have to make. You know how when you look for signs you never get one? Like, when you're looking to see someone and you know that as long as you think about it it's never gonna happen, or when you light a cigarette at the bus stop thinking that "since I thought that when I'd light it the bus would come, then it actually won't" and then the bus eventually does come? I'm pretty much refering to everything Murphy-like going on in this universe, you know, the usual deal. So, in this deal, you know that when you're looking for a sign to guide yourself in a decision you don't know how to make, this sign never shows up.

I got my sign today. And it wasn't some vague thing that I might have considered in my mind to be a sign, in an effort to assuage my consciousness or my confusion, it was exactly the kind of thing I was looking for, an extremely unlikely happenstance which, aside from its impossibility of happening, came from a source incredibly important to me.

How do you handle signs? You claim to not believe in them, yet you ask for them. Why ask for something you don't believe in? And when you get it, how do you say that you don't believe in them, since you asked for one and, hey, you got it? Until when do you get to postpone your decisions?

I don't want to make any. I feel like getting an air mattress and setting off, to float in the sea. Maybe I'll end up in Ukraine, what do you know. So long as it's at that safe little place. I hope to get some summer this year, too, you know. And that, how do you say that? What load does it carry? How come we say it now, when we don't say practically nothing else? How can I face my facts and make my decisions? How can I fit this in my decisions? How deluded am I?

I know what I should do, but I don't want to. I know what I could do, but I don't want that either. I know what the right thing to do is, but I can't do it. I can see things pretty clearly now, I get the picture, but I don't see me clearly. I don't get it. I got my sign, I got my thoughts, I got my conclusions, I got my doubts, my ways, my claims. I know what's right. I know what's changing, and I know what's not.

I know me. And then, all of a sudden, I don't.

PS: Don't go off and get married without telling me first. That much I should have said. Ah.

Στεγνώσαμε.

Γινόμαστε στυγνοί, γινόμαστε αδυσώπητοι, γινόμαστε ενήλικες.

Το peace of mind μας στα πιστεύω μας. Ο έρωτας δεύτερος και εκλογικευμένος. Eh, princes schminces.

See? He's her lobster.

I seem unable to get you out of my head. And that makes me confused. I think I miss you. A lot. Way more than I should. And that makes me sad.




PS: I would let you down. Yet once. 

Lost connection. Biased. Fake mutual understanding.

Sometimes looking back can be extremely unsettling. You take a peek at yourself, you see through past words, past actions, past reactions. And when your past self disappoints you, when you can say "if I could go back, I'd do things different", then the shock is quite big. Not because you did stupid things, everybody does stupid things. It's because you hurt people you love so freakishly much, you shouted at them, you were short with them, rude with them. And then you get a hole in your heart, and an irresistible urge to try and make things right, apologise, show how sorry you really are. But words won't do the trick, cause you can't phrase them right. And time won't help you, cause after a while there's no point in trying to make things right. Cause things ARE right. Indeed they are. But it's a different kind of right, things are right on a whole other level, and meddling with the past won't do any good to anyone, you know that. And you get angry, and you get sad, and you get confused. Disorientated and wanting to get the heck out of here again. While trying to get those thoughts and those people out of your head. No, words don't do the trick. I couldn't be more sorry. Still not enough. Randomness at it's very best. 

And you're sick of telling yourself to chill and see things clearly, and then you'll calm and see it was not that big a deal after all, overreacting and everything. Sick of telling yourself that you are growing up and can't afford doing stupid things, cause you're almost 24 and you should know better and do, in fact know better. But knowing better makes you very, very sad. Cause it suppresses all the things that make you happy, all your instincts, all your wants. And there's nothing really you could do about it. The barrier is never coming back down again. And you are the one to blame. 

This country makes me very, very sad.

Gosh, my English is so sophisticated.

It's not that I'm not doing fine. I am. I am doing more than fine, to be fair, I'm doing great. It's just that everyone needs a moment to whine about something every now and then. Mostly "then", that's how it goes for me. It almost makes me feel guilty. Got no reasons to complain and all that stuff. I sincerely believe so, hence the guilt. Oh well, what would you know anyway? And that's me rambling.

And it's not like I'm disappointed in love and all that shit. I guess I've just learned to maintain an impressive amount of patience and a realistic attitude when it comes to that matter. I'm waiting, it's bound to happen at some point. As in, for real this time.

Yea, I know, you're waiting for the whining bit. It's not much, really. Just a silly thing. The romantic kind of stuff that I've pushed out of my system and way of life. Don't judge that, you're the one to know better for yourself and I am the one to know for mine. So hush. And that's me rambling again.

So here goes: I want once in my life - doesn't have to be more than once - that a man would dedicate a song of this sort (coming up at the end, geez) to me. As in out in the open, not closeted up on his own crying over me.  Meaning every little bit of it, feeling every word, connecting each lyric to me. I want him to come and say to me "I dedicate this song to you, because you've generated these feelings inside me, because - here comes the L word, Scott Pilgrim fans - I am in lesbians with you ( you snooze, you lose, watch the film).

That's all. Excessively narcissistic and selfish, if you ask my proper self. Plus, ridiculously - to the vomiting point - romantic, cheesy and corny. That is, as I've said, my proper self talking. Really against such things my proper self is, I tell you. But that other bitch keeps nagging from time to time. Quite annoying, that one, I'd say. Then again, what can you do?





Oh, and I know already that this post is exquisitely random and pointless, but then again, when one is doing fine, what sort of posts would you expect?

PS: Snide remarks from people that I know and know me are by no means welcome and will be ignored, most possibly left unanswered and, on the whole, probably deleted. Don't say I didn't warn you.

The rest of you, feel free.

she tries too hard...

...but she sure can sing. 

I'd stop the world and melt with you.

I really think I could. I really think I would. Only, in another life, in another time or maybe in another version of myself altogether.

Past versions made choices in the past. Present versions reminisce the feeling of that past, but know better by now. Cause they are supposed to, that's the whole point of growing up and moving along. Even if that leaves you with a taste which is dry, a feeling which is plain, a scent which is sour-smelling, a determination with which you are not - on the whole - satisfied.

I shall keep the sort of cigarette taken out of the past. The one that bears the right scents, the proper tastes, the long-lost feelings and sentiments. That sort of cigarette I would like to keep. I hope it's for the best. For now I choose and leave behind. My choices are my own. With full consent. With clarity of mind. In full awareness of all parameters.

Who knows? Who can tell?Well, I'd say. Only the one that is yet to be.

Πνίγομαι.

Δεν θέλω να ζήσω συμβατικά. Δεν θέλω να ζήσω ούτε αντισυμβατικά όμως. Δεν ξέρω πού σταματάνε τα πλαίσια - αν ποτέ σταματάνε - , δεν ξέρω ποιος βάζει τις ταμπέλες κ πού τελειώνουν αυτές. Σιχαίνομαι τις λέξεις, σιχαίνομαι τη βαρύγδουπη σημασία που δίνουν στο κάθε τι, σιχαίνομαι τις επακόλουθες σκέψεις κ τα αναγκαία συμπεράσματα που πηγάζουν από αυτές.

Δεν θέλω να ακολουθήσω μια ζωή δρομολογημένη από τις προσδοκίες της κοινωνίας, μα με τρελαίνει που οποιαδήποτε απόκλιση από μια τέτοια πορεία σε στέλνει κατευθείαν σε ένα μονοπάτι επίσης κυριαρχημένο από ταμπέλες, λέξεις, πλαίσια, προσδοκίες. Αντισυμβατισμός, ελευθερία πνεύματος, μη ανταπόκριση, απόκλιση, μη ενσωμάτωση, διαφορετικότητα, αντιλογία.

Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί θα ήθελα να το ανακαλύψω σκεπτόμενη έξω από τα πλαίσια κ αρχίζω να φοβάμαι ότι δεν έχω την ικανότητα να σκεφτώ εκτός πλαισίων, γιατί το ο,τιδήποτε κι αν σκεφτώ εμπίπτει μέσα σε επόμενα κοινωνικά πλαίσια. Υφίσταται μία ατέρμονη φυλάκιση ιδεών μέσα σε ένα πλαίσιο, που εμπίπτει σε ένα άλλο, μεγαλύτερο πλαίσιο, κι αυτό σε ένα μεγαλύτερο κι εκείνο σε κάποιο ακόμα μεγαλύτερο. Μια αλυσίδα ατελείωτη, με κρίκους τόσο σφιχτά κρατημένους μεταξύ τους που δεν μπορείς να την σπάσεις, μα ούτε κ να βρεις την άκρη της.

Όλα έιναι προδιαγεγραμμένα, φοβάμαι πως σκέφτομαι όπως σκέφτομαι γιατί έτσι μου μάθανε να σκέφτομαι, φοβάμαι πως και αλλιώς να μου είχανε μάθει να σκέφτομαι, πάλι θα σκεφτόμουν με εκείνον τον τρόπο επειδή έτσι έμαθα και συνήθισα, υποψιάζομαι ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ανθρωπότητας είναι το ότι δεν αφήνει τον άνθρωπο να αναπτύξει τη σκέψη του μονάχος, παρά την τρέφει συνεχώς με συγκεκριμένες ιδέες, τη γαλουχεί από το δευτερόλεπτο που γεννιέται, τις δείχνει δρόμους να ακολουθήσει και δεν την αφήνει να ανακαλύψει μόνη της τις δυνατότητες κ τα όριά της. Το μυαλό μαθαίνει να λειτουργεί όπως του ορίσανε, του δίνεται η επιλογή μεταξύ πραγμάτων, μα τα πράγματα αυτά υπάρχουν ήδη, είναι κιόλας χτισμένα με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο που έχει υπαγορευθεί. Η επιλογή είναι πλαστή, η προτίμηση ψεύτικη. Όλα υπαγορεύονται από τον τρόπο που ζει η κοινωνία, η ανθρωπότητα διαλέγει δρόμους και ο άνθρωπος πλανάται πως φτιάχνει ο ίδιος τη ζωή του όπως τη θέλει, μα στην τελική αυτά που νομίζει πως θέλει έχουν υπαγορευθεί από άλλους, τα θέλει γιατί έτσι έμαθε να ζει κ προς τα εκεί δρομολογήθηκαν οι κλίσεις του, οι δρόμοι που του δίνουν να διαλέξει είναι ήδη φτιαγμένοι από άλλους, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΙΣΙΩΜΕΝΑ. Μια φρικτή καταδίκη, μια προσδοκία, μια πλάνη, μια φυλακή, ένας περιορισμός του πνεύματος από τα όρια της πολιτισμένης ύπαρξης.

Πώς να ξέρω τί θέλω να κάνω στη ζωή μου, όταν σκέφτομαι πώς αυτό που θέλω, αυτό που δεν θέλω, αυτό που θα μπορούσα, αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που αντιπαθώ, αυτό που ερωτεύομαι, είναι όλα δημιουργήματα κοινωνικών πλαισίων?

Αν δεν κατανοήσω την σκέψη μου, πώς θα αγαπήσω τον εαυτό μου? Πώς μπορώ να πω ότι "σκέφτομαι έξω από το κουτί", όταν το κουτί βρίσκεται μέσα σε ένα μεγαλύτερο κουτί? Πού τελειώνουν τα κουτιά και πού στο διάολο νιώθω επιτέλους ελεύθερη?

Μιας και το 'χουμε ρίξει για τα καλά στη λογοτεχνία.

- Κι αν έπαυε να σ'αγαπάει;

- Προτιμώ να το ριψοκινδυνέψω. Προτιμώ να 'μαι ο εαυτός μου.

No further ado

"I'll tell you," said she, in the same passionate whisper, "what real love is. It is blind devotion, unquestioning self-humiliation, utter submission, trust and belief against yourself and against the whole world, giving up your whole heart and soul to the smiter - as I did!"
Great Expectations, Charles Dickens.

If it is indeed so, I might prove unable to ever experience true love.

*scared to my very core, am I not?*

Breathing Incapability

I'm smiling on the surface, I'm scared as hell below.

Απόψε μιλάμε σε α' ενικό.

Ένα πράγμα έχω που δεν αλλάζει. Δεν θα μου το πάρουνε, δεν θα το αφήσω, δεν θα με αφήσει. Ακόμα κι όταν θα θελήσω να αλλάξω τον εαυτό μου, ακόμα κι όταν θα κάνω στροφή και θα διαλέξω δρόμους διαφορετικούς, αυτό θα μείνει για πάντα, γιατί είναι κάτι που είναι ραμμένο στο κορμί μου από μέσα, κολλημένο πάνω μου σε κάθε σπιθαμή.

Έχω τσαμπουκά. Γεννήθηκα ροκ και έτσι θα μείνω. Όχι γιατί το επέλεξα, αλλά γιατί έτσι βγήκα. Με τσαμπουκά. Ο μπαμπάς μου μου λέει ότι όταν γεννήθηκα είχα μαλλί μαύρο σηκωμένο μοϊκάνα. Έτρωγα φέτα χωρίς να έχω δόντια. Έκλεβα τα παιχνίδια του αδερφού μου. Ήμουν μια κλανίτσα 3 ή 4 ετών κ τσαμπουκαλευόμουν τα παιδάκια που πειράζανε τον ΜΕΓΑΛΟ μου αδερφό στο πάρκο. "Φύγε μπαντάκι, θα σε κάνω κομματάκια." 'Ετσι έλεγα, μου λένε.

Κι έτσι μεγάλωσα. Στα 7-8 μου εφηύρα ένα φανταστικό δέντρο που τα φρούτα του μου φέρνανε κέφι. Και μονάχα τεντωνόμουν στις μύτες των ποδιών για να τα φτάσω κι έπειτα χοροπηδούσα στο κρεβάτι μου μες στη χαρά. Το κεφόδεντρο. Και δεν είναι ψέμα, αλήθεια υπήρχε στο μυαλό μου. Και ήμουν χαρούμενη γιατί τραβούσα τη γραμμή από μόνη μου κι έλεγα στον εαυτό μου "τώρα θα είσαι χαρούμενη". Και γινόμουν.

Και φώναζα μικρή, και σήκωνα τον κόσμο και μάλωνα και σιχτιριζόμουν με τους πάντες και τα πάντα. Όχι για πρόκληση. Όχι για αντίδραση, όχι για τσαμπουκά ως αυτοσκοπό. Μόνο και μόνο γιατί έτσι πήγαζε από μέσα μου, ό,τι βλέπω και δεν μου αρέσει να το λέω, ό,τι δε με ευχαριστεί να το αρνιέμαι, σε ό,τι διαφωνώ να σηκώνω αντιρρήσεις.

Κι έμαθα να είμαι έτσι, το λέω ροκ γιατί είναι ό,τι πιο οικείο και κοντινό στον ορισμό που ψάχνω, γιατί αυτό που είναι είναι ένα πετραδάκι στο στήθος, λίγο πιο πάνω από την καρδιά και λίγο πιο κάτω από το κοίλωμα των κλείδων κάτω από το στέρνο. Ξες ποια λέω, τα κόκκαλα που χτυπάς ρυθμικά χωρίς λόγο και αιτία, για να ακούς τον ήχο τους θαμπό κάτω από το δέρμα. Εκεί είναι αυτό που με προσδιορίζει, εκεί με καίει όταν νιώθω να αδικούμαι, εκεί μαζεύεται ο κόμπος όταν θέλω να κλάψω, εκεί πονάω όταν λυγίζω και είμαι αδύναμη.

Γιατί το ροκ δεν είναι αναρχία, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι αντισυμβατικότητα, μαγκιά, αναισθησία και τσαμπουκαλίκι που σε κάνει δυνατό. Το ροκ για μένα είναι η καθαρότητα της ματιάς, η απλότητα των πραγμάτων, η αξιοπρέπεια που διατηρείς για να μένει το κούτελό σου καθαρό. Ένα quality, μια ποιότητα, αν θες, μια μαγκιά διαφορετικού είδους, που σε κάνει φωνακλά κι αξιαγάπητο και ταυτόχρονα εμπεριέχει τον κίνδυνο να παρεξηγηθείς, να κριθείς λάθος, να σου βγει και το μάτι και το όνομα.

Και ροκ είναι αυτό να μην σε νοιάζει. Καθείς ας λέει ό,τι θέλει, εσύ θα ξέρεις τι κάνεις και τι είσαι κι όποιος μιλά και λέει, ας πάει να κουρεύεται. Να σε αφορά μόνο στο σημείο που απειλεί να μπαχαλέψει τη ζωή σου και κυρίως να πληγώσει αυτά για τα οποία νοιάζεσαι. Είτε αυτό είναι άνθρωποι, έννοιες, αντιλήψεις, είναι ένα και το αυτό, δεν έχει σημασία. Γιατί ροκ είναι να μην αλλάζεις, ενώ ταυτόχρονα θα αλλάζεις χίλιες φορές και κάθε ώρα. Ροκ είναι το τσαγανό σου να λες εγώ είμαι αυτό που είμαι, έτσι βγήκα κι έτσι διαμορφώθηκα και κανένας δεν μπορεί να μου υποδείξει πώς να είμαι και για κανέναν δεν θα κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό που έχω επιλέξει. Εγώ επιλέγω τι θα γίνω, γιατι διαμορφώνομαι και δομούμαι με την κάθε μέρα που περνάει. Αλλά με δική μου επιλογή, κατάλαβες? Σ'αρέσει? Έκατσες. Δε σ'αρέσει? Έφυγες. Απλά και όμορφα.

Γιατί το ροκ είναι δύναμη μυαλού κι αδυναμία της καρδιάς. Το 'πιασες, ψηλάκι?

I wish you'd hold me when I turn my back

Κι αν είναι μάχη η ζωή και πρέπει πάντα να αγωνίζομαι, δε μπορεί, κάποτε κάποιος θα παλέψει και για μένα.

Και τότε εγώ θα του δείξω τι σημαίνει ευτυχία. Και δεν θα το μετανιώσει ούτε στιγμή.

If you want me, come and claim me. Ούτε δαχτυλάκι.

Tonight, tonight, tonight, tonight, I wanna be with you tonight.

She gives. And she takes. And she wants. And she offers.

And she wants the easy way out.

And she's thinking of you. And she is thinking of you, as well. Maybe you, too, but not really. She's mostly thinking of the nightmares, and the faces reoccurring in her dreams, and the ones that make her choke and want to cry.

And she wants the easy way out.

And she's missing you. Damn, she is really missing you. Given the song, we might as well use it, she would say to you, "miss the outline of your back, miss you breathing down my neck". And your smell, damn it, your smell, and your touch and your fingers and the feel of your skin under her fingertips. She misses lying in bed with you, laughing with you, she just misses being with you.

And she wants the easy way out.

And she's smoking now, wearing boxers and a t-shirt, and she's alone and quite enjoying it, to tell the truth, but she wants somebody to lie down with her when she goes to sleep. And she wants you, or maybe you. You who is confusing, and challenging, and making her laugh. But also you, who is far far away, who is familiar and secure and makes her smile. But she's all alone.

And she REALLY wants the easy way out.

You will forget about me when I'm on that plane.

Snow Queen

Έφτασε δα η ώρα. Ήρθε πια η ώρα, καιρός να πάμε σπίτι. Γιατί τελματώσαμε, γιατί ξέρουμε όλοι οτι δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, γιατί μια ζωή έχει ρίζες πολύ βαθύτερες από αυτό, βαθύτερες ίσως από ό,τι δε θα μπορούσες καν να αρχίσεις να φαντάζεσαι. Και η προσωρινή ζωή κουράζει, γιατί θέλει πάντα ενθουσιασμό, θέλει σβελτάδα και ένταση, δεν έχει περιθώρια για χαλάρωση, γιατί οι ρίζες εδώ είναι βρεφικές είπαμε, θυμάσαι? Χωρίς την κατάλληλη φροντίδα θα τσακίσουν κι όλα θα καταρρεύσουν.

Πίσω λοιπόν. Πίσω στη ζωή που έχει καταφύγια, πίσω στη ζωή που έχει κρυψώνες, έχει ματιές ζεστές, δεμένες. Πίσω στη ζωή από την οποία μπορείς να κρυφτείς, να εξαφανιστείς, γιατί ξέρεις ότι δεν θα πάει πουθενά, είναι δική σου και σε περιμένει να γυρίσεις.

Ναι, χαμογελώ για την επιστροφή. Μη με παρεξηγείτε. Πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ. Αλλά μάλλον είμαι πια πολύ μεγάλη για να προσποιούμαι πως δεν ξέρω ή δε βλέπω. Κι αυτό μου ξεσκίζει το μυαλό.

Καληνυχτώ με σταυροδρόμια μαγεμένα.

Θα ήθελα να παλέψεις και να με κάνεις να σε θέλω ξανά.

Δύο τραγούδια. Τόσα δίστιχα, τρίστιχα, τετράστιχα που με εκφράζουν. Και αφού δεν μπορώ να αποφασίσω ποιους από όλους τους στίχους προτιμώ, θα τους παραθέσω όλους εδώ. James το αγαπητό συγκρότημα, "Out to get you" και "Lullaby" τα λατρεμένα τραγούδια. Here goes:

~So alone tonight, miss you more than I will let you know

Miss the outline of your back, miss you breathing down my neck~

~Looked in the mirror, I don't know who I am any more

The face is familiar, but the eyes, the eyes give it all away~

*Every kiss has left a bruise*

*You've been raiding too much meaning from existence*

*Take that child and teach him senseless*

*I wish we weren't conceived in violence*

*Damage the dream, damage the dream

The magic is broken
The house is in ruins
Your memory's one-sided
The side that you're choosing feels nothing
Feels nothing at all*

Σχωράτε με για το ανούσιο ποστ. Καληνυχτώ.

Έτσι, γιατί πολλά μας τα πες.

Κι όταν πια καταλαβαίνω πως δεν είμαι πια εγώ, εκεί ανοίγω την πόρτα και αποχωρώ. Γιατί εγώ είμαι το μόνο που έχω, στο τέλος. Κι αν δε το έχω, δεν έχω τίποτα.

Κόμπος στο στήθος, κόμπος στο λαιμό, κόμπος στο στομάχι. Θα περάσει κι αυτό. Άλλα κι άλλα φάγαμε, εδώ θα κολλήσουμε? Prost.

Είσαι ανόητη, αλλά τουλάχιστον έχεις επίγνωση αυτού*

-Πώς είσαι?

-Καλά.
-Πώς τα βλέπεις?

-Θολά. Χαστούκια να μου σκάσεις θα μου μοιάζουν φιλιά.

Και τι να κάνεις, δα, όταν είσαι μοναχά 22? Να μην πας όπου σε παίρνει το ρέμα? Να μην πας με την καρδιά? Να μην κάνεις όπως νιώθεις, κι ας ξέρεις ότι αυτό σε υποβιβάζει?

Να μην πας, είναι η σωστή απάντηση. Μα ποιος δεν πήγε, γαμώ το στανιό μου, στα 22 του?

Ποιος γαμώ?

Ακόμα με επεξεργάζομαι, συμπαθάτε με. Ιδέα δεν έχω τι μου γίνεται.

Αϊντε γειά μας.

Δεν έχω τίτλο να σας δώσω, ίσα που το ξέχασα κιόλας

Φαντάσου τις σκέψεις σου σαν μικρά τετράγωνα χαρτάκια κομμένα από σχολικό τετράδιο. Από τετράδιο με μαύρες οριζόντιες γραμμές, όπου κάθε σκέψη σου είναι γραμμένη με όμορφα γράμματα, αυτοτελής και περιεκτική.

Τώρα φαντάσου ότι τα χαρτάκια αυτά βρίσκονται μέσα σε μια δίνη αέρος. Στροβιλίζονται και χορεύουν, πετούν δεξιά κι αριστερά σε αέναη κίνηση. Κι εσύ στέκεσαι από πάνω και προσπαθείς να τα πιάσεις με τα ακροδάχτυλά σου. Δεν κάνει να τα γραπώσεις, δεν πρέπει να τσαλακωθούν. Πρέπει να τα πιάσεις απαλά με τις άκρες των δαχτύλων σου, σχεδόν σαν να τα χαϊδεύεις.

Δεν χρειάζεται καν να τα πιάσεις όλα, ένα αρκεί. Μία σκέψη είναι προς το παρόν αρκετή, μια σκέψη οδηγός που θα σε καθησυχάσει και θα σου δείξει την αρχή του μονοπατιού, θα σε διαβεβαιώσει ότι ξέρεις πού πηγαίνεις.

Μα τα χαρτάκια όλο πετούν, γυροφέρνουν περιπαικτικά γύρω από το κεφάλι σου κι ακόμα δεν μπορείς να τα πιάσεις. Μπορείς κάπου κάπου να διαβάσεις λιγάκι από το τί γράφουν, καθώς έρχονται κοντά στα μάτια σου ίσαμε για ένα λεπτό, ίσαμε να ξεχωρίσεις δυό λέξεις και την αρχή μιας πρότασης κι έπειτα χάνονται ξανά. Και μένεις με τη γενική ιδέα, με αδόμητες και παράταιρες σκέψεις που σου ταλανίζουν το μυαλό.

Θα ησυχάσει η δίνη κάποια στιγμή, δεν μπορεί. Έτσι δεν είναι?

ps: Tο ότι ξέρω πως απόψε δεν θα χτυπήσεις την πόρτα μου δεν σημαίνει ότι παύω να ελπίζω και να εύχομαι να το κάνεις. O ρομαντισμός είναι γαντζωμένος στην ψυχή μου, κρατιέται με νύχια και με δόντια, όσο κι αν έχω προσπαθήσει να τον διώξω. Εκεί ο ρημάδης, εκεί ό,τι και να γίνει. Κι ας μην έχει, σκεπτικοί και δύσπιστοι φίλοι μου, ο έρωτας καμία σχέση με όλο αυτό.

Τις καληνύχτες μου, για άλλη μια φορά.