Απόψε μιλάμε σε α' ενικό.

Ένα πράγμα έχω που δεν αλλάζει. Δεν θα μου το πάρουνε, δεν θα το αφήσω, δεν θα με αφήσει. Ακόμα κι όταν θα θελήσω να αλλάξω τον εαυτό μου, ακόμα κι όταν θα κάνω στροφή και θα διαλέξω δρόμους διαφορετικούς, αυτό θα μείνει για πάντα, γιατί είναι κάτι που είναι ραμμένο στο κορμί μου από μέσα, κολλημένο πάνω μου σε κάθε σπιθαμή.

Έχω τσαμπουκά. Γεννήθηκα ροκ και έτσι θα μείνω. Όχι γιατί το επέλεξα, αλλά γιατί έτσι βγήκα. Με τσαμπουκά. Ο μπαμπάς μου μου λέει ότι όταν γεννήθηκα είχα μαλλί μαύρο σηκωμένο μοϊκάνα. Έτρωγα φέτα χωρίς να έχω δόντια. Έκλεβα τα παιχνίδια του αδερφού μου. Ήμουν μια κλανίτσα 3 ή 4 ετών κ τσαμπουκαλευόμουν τα παιδάκια που πειράζανε τον ΜΕΓΑΛΟ μου αδερφό στο πάρκο. "Φύγε μπαντάκι, θα σε κάνω κομματάκια." 'Ετσι έλεγα, μου λένε.

Κι έτσι μεγάλωσα. Στα 7-8 μου εφηύρα ένα φανταστικό δέντρο που τα φρούτα του μου φέρνανε κέφι. Και μονάχα τεντωνόμουν στις μύτες των ποδιών για να τα φτάσω κι έπειτα χοροπηδούσα στο κρεβάτι μου μες στη χαρά. Το κεφόδεντρο. Και δεν είναι ψέμα, αλήθεια υπήρχε στο μυαλό μου. Και ήμουν χαρούμενη γιατί τραβούσα τη γραμμή από μόνη μου κι έλεγα στον εαυτό μου "τώρα θα είσαι χαρούμενη". Και γινόμουν.

Και φώναζα μικρή, και σήκωνα τον κόσμο και μάλωνα και σιχτιριζόμουν με τους πάντες και τα πάντα. Όχι για πρόκληση. Όχι για αντίδραση, όχι για τσαμπουκά ως αυτοσκοπό. Μόνο και μόνο γιατί έτσι πήγαζε από μέσα μου, ό,τι βλέπω και δεν μου αρέσει να το λέω, ό,τι δε με ευχαριστεί να το αρνιέμαι, σε ό,τι διαφωνώ να σηκώνω αντιρρήσεις.

Κι έμαθα να είμαι έτσι, το λέω ροκ γιατί είναι ό,τι πιο οικείο και κοντινό στον ορισμό που ψάχνω, γιατί αυτό που είναι είναι ένα πετραδάκι στο στήθος, λίγο πιο πάνω από την καρδιά και λίγο πιο κάτω από το κοίλωμα των κλείδων κάτω από το στέρνο. Ξες ποια λέω, τα κόκκαλα που χτυπάς ρυθμικά χωρίς λόγο και αιτία, για να ακούς τον ήχο τους θαμπό κάτω από το δέρμα. Εκεί είναι αυτό που με προσδιορίζει, εκεί με καίει όταν νιώθω να αδικούμαι, εκεί μαζεύεται ο κόμπος όταν θέλω να κλάψω, εκεί πονάω όταν λυγίζω και είμαι αδύναμη.

Γιατί το ροκ δεν είναι αναρχία, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι αντισυμβατικότητα, μαγκιά, αναισθησία και τσαμπουκαλίκι που σε κάνει δυνατό. Το ροκ για μένα είναι η καθαρότητα της ματιάς, η απλότητα των πραγμάτων, η αξιοπρέπεια που διατηρείς για να μένει το κούτελό σου καθαρό. Ένα quality, μια ποιότητα, αν θες, μια μαγκιά διαφορετικού είδους, που σε κάνει φωνακλά κι αξιαγάπητο και ταυτόχρονα εμπεριέχει τον κίνδυνο να παρεξηγηθείς, να κριθείς λάθος, να σου βγει και το μάτι και το όνομα.

Και ροκ είναι αυτό να μην σε νοιάζει. Καθείς ας λέει ό,τι θέλει, εσύ θα ξέρεις τι κάνεις και τι είσαι κι όποιος μιλά και λέει, ας πάει να κουρεύεται. Να σε αφορά μόνο στο σημείο που απειλεί να μπαχαλέψει τη ζωή σου και κυρίως να πληγώσει αυτά για τα οποία νοιάζεσαι. Είτε αυτό είναι άνθρωποι, έννοιες, αντιλήψεις, είναι ένα και το αυτό, δεν έχει σημασία. Γιατί ροκ είναι να μην αλλάζεις, ενώ ταυτόχρονα θα αλλάζεις χίλιες φορές και κάθε ώρα. Ροκ είναι το τσαγανό σου να λες εγώ είμαι αυτό που είμαι, έτσι βγήκα κι έτσι διαμορφώθηκα και κανένας δεν μπορεί να μου υποδείξει πώς να είμαι και για κανέναν δεν θα κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό που έχω επιλέξει. Εγώ επιλέγω τι θα γίνω, γιατι διαμορφώνομαι και δομούμαι με την κάθε μέρα που περνάει. Αλλά με δική μου επιλογή, κατάλαβες? Σ'αρέσει? Έκατσες. Δε σ'αρέσει? Έφυγες. Απλά και όμορφα.

Γιατί το ροκ είναι δύναμη μυαλού κι αδυναμία της καρδιάς. Το 'πιασες, ψηλάκι?

I wish you'd hold me when I turn my back

Κι αν είναι μάχη η ζωή και πρέπει πάντα να αγωνίζομαι, δε μπορεί, κάποτε κάποιος θα παλέψει και για μένα.

Και τότε εγώ θα του δείξω τι σημαίνει ευτυχία. Και δεν θα το μετανιώσει ούτε στιγμή.

If you want me, come and claim me. Ούτε δαχτυλάκι.

Tonight, tonight, tonight, tonight, I wanna be with you tonight.

She gives. And she takes. And she wants. And she offers.

And she wants the easy way out.

And she's thinking of you. And she is thinking of you, as well. Maybe you, too, but not really. She's mostly thinking of the nightmares, and the faces reoccurring in her dreams, and the ones that make her choke and want to cry.

And she wants the easy way out.

And she's missing you. Damn, she is really missing you. Given the song, we might as well use it, she would say to you, "miss the outline of your back, miss you breathing down my neck". And your smell, damn it, your smell, and your touch and your fingers and the feel of your skin under her fingertips. She misses lying in bed with you, laughing with you, she just misses being with you.

And she wants the easy way out.

And she's smoking now, wearing boxers and a t-shirt, and she's alone and quite enjoying it, to tell the truth, but she wants somebody to lie down with her when she goes to sleep. And she wants you, or maybe you. You who is confusing, and challenging, and making her laugh. But also you, who is far far away, who is familiar and secure and makes her smile. But she's all alone.

And she REALLY wants the easy way out.

You will forget about me when I'm on that plane.

Snow Queen

Έφτασε δα η ώρα. Ήρθε πια η ώρα, καιρός να πάμε σπίτι. Γιατί τελματώσαμε, γιατί ξέρουμε όλοι οτι δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, γιατί μια ζωή έχει ρίζες πολύ βαθύτερες από αυτό, βαθύτερες ίσως από ό,τι δε θα μπορούσες καν να αρχίσεις να φαντάζεσαι. Και η προσωρινή ζωή κουράζει, γιατί θέλει πάντα ενθουσιασμό, θέλει σβελτάδα και ένταση, δεν έχει περιθώρια για χαλάρωση, γιατί οι ρίζες εδώ είναι βρεφικές είπαμε, θυμάσαι? Χωρίς την κατάλληλη φροντίδα θα τσακίσουν κι όλα θα καταρρεύσουν.

Πίσω λοιπόν. Πίσω στη ζωή που έχει καταφύγια, πίσω στη ζωή που έχει κρυψώνες, έχει ματιές ζεστές, δεμένες. Πίσω στη ζωή από την οποία μπορείς να κρυφτείς, να εξαφανιστείς, γιατί ξέρεις ότι δεν θα πάει πουθενά, είναι δική σου και σε περιμένει να γυρίσεις.

Ναι, χαμογελώ για την επιστροφή. Μη με παρεξηγείτε. Πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ. Αλλά μάλλον είμαι πια πολύ μεγάλη για να προσποιούμαι πως δεν ξέρω ή δε βλέπω. Κι αυτό μου ξεσκίζει το μυαλό.

Καληνυχτώ με σταυροδρόμια μαγεμένα.

Θα ήθελα να παλέψεις και να με κάνεις να σε θέλω ξανά.

Δύο τραγούδια. Τόσα δίστιχα, τρίστιχα, τετράστιχα που με εκφράζουν. Και αφού δεν μπορώ να αποφασίσω ποιους από όλους τους στίχους προτιμώ, θα τους παραθέσω όλους εδώ. James το αγαπητό συγκρότημα, "Out to get you" και "Lullaby" τα λατρεμένα τραγούδια. Here goes:

~So alone tonight, miss you more than I will let you know

Miss the outline of your back, miss you breathing down my neck~

~Looked in the mirror, I don't know who I am any more

The face is familiar, but the eyes, the eyes give it all away~

*Every kiss has left a bruise*

*You've been raiding too much meaning from existence*

*Take that child and teach him senseless*

*I wish we weren't conceived in violence*

*Damage the dream, damage the dream

The magic is broken
The house is in ruins
Your memory's one-sided
The side that you're choosing feels nothing
Feels nothing at all*

Σχωράτε με για το ανούσιο ποστ. Καληνυχτώ.

Έτσι, γιατί πολλά μας τα πες.

Κι όταν πια καταλαβαίνω πως δεν είμαι πια εγώ, εκεί ανοίγω την πόρτα και αποχωρώ. Γιατί εγώ είμαι το μόνο που έχω, στο τέλος. Κι αν δε το έχω, δεν έχω τίποτα.

Κόμπος στο στήθος, κόμπος στο λαιμό, κόμπος στο στομάχι. Θα περάσει κι αυτό. Άλλα κι άλλα φάγαμε, εδώ θα κολλήσουμε? Prost.

Είσαι ανόητη, αλλά τουλάχιστον έχεις επίγνωση αυτού*

-Πώς είσαι?

-Καλά.
-Πώς τα βλέπεις?

-Θολά. Χαστούκια να μου σκάσεις θα μου μοιάζουν φιλιά.

Και τι να κάνεις, δα, όταν είσαι μοναχά 22? Να μην πας όπου σε παίρνει το ρέμα? Να μην πας με την καρδιά? Να μην κάνεις όπως νιώθεις, κι ας ξέρεις ότι αυτό σε υποβιβάζει?

Να μην πας, είναι η σωστή απάντηση. Μα ποιος δεν πήγε, γαμώ το στανιό μου, στα 22 του?

Ποιος γαμώ?

Ακόμα με επεξεργάζομαι, συμπαθάτε με. Ιδέα δεν έχω τι μου γίνεται.

Αϊντε γειά μας.