I'd stop the world and melt with you.

I really think I could. I really think I would. Only, in another life, in another time or maybe in another version of myself altogether.

Past versions made choices in the past. Present versions reminisce the feeling of that past, but know better by now. Cause they are supposed to, that's the whole point of growing up and moving along. Even if that leaves you with a taste which is dry, a feeling which is plain, a scent which is sour-smelling, a determination with which you are not - on the whole - satisfied.

I shall keep the sort of cigarette taken out of the past. The one that bears the right scents, the proper tastes, the long-lost feelings and sentiments. That sort of cigarette I would like to keep. I hope it's for the best. For now I choose and leave behind. My choices are my own. With full consent. With clarity of mind. In full awareness of all parameters.

Who knows? Who can tell?Well, I'd say. Only the one that is yet to be.

Πνίγομαι.

Δεν θέλω να ζήσω συμβατικά. Δεν θέλω να ζήσω ούτε αντισυμβατικά όμως. Δεν ξέρω πού σταματάνε τα πλαίσια - αν ποτέ σταματάνε - , δεν ξέρω ποιος βάζει τις ταμπέλες κ πού τελειώνουν αυτές. Σιχαίνομαι τις λέξεις, σιχαίνομαι τη βαρύγδουπη σημασία που δίνουν στο κάθε τι, σιχαίνομαι τις επακόλουθες σκέψεις κ τα αναγκαία συμπεράσματα που πηγάζουν από αυτές.

Δεν θέλω να ακολουθήσω μια ζωή δρομολογημένη από τις προσδοκίες της κοινωνίας, μα με τρελαίνει που οποιαδήποτε απόκλιση από μια τέτοια πορεία σε στέλνει κατευθείαν σε ένα μονοπάτι επίσης κυριαρχημένο από ταμπέλες, λέξεις, πλαίσια, προσδοκίες. Αντισυμβατισμός, ελευθερία πνεύματος, μη ανταπόκριση, απόκλιση, μη ενσωμάτωση, διαφορετικότητα, αντιλογία.

Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί θα ήθελα να το ανακαλύψω σκεπτόμενη έξω από τα πλαίσια κ αρχίζω να φοβάμαι ότι δεν έχω την ικανότητα να σκεφτώ εκτός πλαισίων, γιατί το ο,τιδήποτε κι αν σκεφτώ εμπίπτει μέσα σε επόμενα κοινωνικά πλαίσια. Υφίσταται μία ατέρμονη φυλάκιση ιδεών μέσα σε ένα πλαίσιο, που εμπίπτει σε ένα άλλο, μεγαλύτερο πλαίσιο, κι αυτό σε ένα μεγαλύτερο κι εκείνο σε κάποιο ακόμα μεγαλύτερο. Μια αλυσίδα ατελείωτη, με κρίκους τόσο σφιχτά κρατημένους μεταξύ τους που δεν μπορείς να την σπάσεις, μα ούτε κ να βρεις την άκρη της.

Όλα έιναι προδιαγεγραμμένα, φοβάμαι πως σκέφτομαι όπως σκέφτομαι γιατί έτσι μου μάθανε να σκέφτομαι, φοβάμαι πως και αλλιώς να μου είχανε μάθει να σκέφτομαι, πάλι θα σκεφτόμουν με εκείνον τον τρόπο επειδή έτσι έμαθα και συνήθισα, υποψιάζομαι ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ανθρωπότητας είναι το ότι δεν αφήνει τον άνθρωπο να αναπτύξει τη σκέψη του μονάχος, παρά την τρέφει συνεχώς με συγκεκριμένες ιδέες, τη γαλουχεί από το δευτερόλεπτο που γεννιέται, τις δείχνει δρόμους να ακολουθήσει και δεν την αφήνει να ανακαλύψει μόνη της τις δυνατότητες κ τα όριά της. Το μυαλό μαθαίνει να λειτουργεί όπως του ορίσανε, του δίνεται η επιλογή μεταξύ πραγμάτων, μα τα πράγματα αυτά υπάρχουν ήδη, είναι κιόλας χτισμένα με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο που έχει υπαγορευθεί. Η επιλογή είναι πλαστή, η προτίμηση ψεύτικη. Όλα υπαγορεύονται από τον τρόπο που ζει η κοινωνία, η ανθρωπότητα διαλέγει δρόμους και ο άνθρωπος πλανάται πως φτιάχνει ο ίδιος τη ζωή του όπως τη θέλει, μα στην τελική αυτά που νομίζει πως θέλει έχουν υπαγορευθεί από άλλους, τα θέλει γιατί έτσι έμαθε να ζει κ προς τα εκεί δρομολογήθηκαν οι κλίσεις του, οι δρόμοι που του δίνουν να διαλέξει είναι ήδη φτιαγμένοι από άλλους, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΙΣΙΩΜΕΝΑ. Μια φρικτή καταδίκη, μια προσδοκία, μια πλάνη, μια φυλακή, ένας περιορισμός του πνεύματος από τα όρια της πολιτισμένης ύπαρξης.

Πώς να ξέρω τί θέλω να κάνω στη ζωή μου, όταν σκέφτομαι πώς αυτό που θέλω, αυτό που δεν θέλω, αυτό που θα μπορούσα, αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που αντιπαθώ, αυτό που ερωτεύομαι, είναι όλα δημιουργήματα κοινωνικών πλαισίων?

Αν δεν κατανοήσω την σκέψη μου, πώς θα αγαπήσω τον εαυτό μου? Πώς μπορώ να πω ότι "σκέφτομαι έξω από το κουτί", όταν το κουτί βρίσκεται μέσα σε ένα μεγαλύτερο κουτί? Πού τελειώνουν τα κουτιά και πού στο διάολο νιώθω επιτέλους ελεύθερη?

Μιας και το 'χουμε ρίξει για τα καλά στη λογοτεχνία.

- Κι αν έπαυε να σ'αγαπάει;

- Προτιμώ να το ριψοκινδυνέψω. Προτιμώ να 'μαι ο εαυτός μου.

No further ado

"I'll tell you," said she, in the same passionate whisper, "what real love is. It is blind devotion, unquestioning self-humiliation, utter submission, trust and belief against yourself and against the whole world, giving up your whole heart and soul to the smiter - as I did!"
Great Expectations, Charles Dickens.

If it is indeed so, I might prove unable to ever experience true love.

*scared to my very core, am I not?*

Breathing Incapability

I'm smiling on the surface, I'm scared as hell below.

Απόψε μιλάμε σε α' ενικό.

Ένα πράγμα έχω που δεν αλλάζει. Δεν θα μου το πάρουνε, δεν θα το αφήσω, δεν θα με αφήσει. Ακόμα κι όταν θα θελήσω να αλλάξω τον εαυτό μου, ακόμα κι όταν θα κάνω στροφή και θα διαλέξω δρόμους διαφορετικούς, αυτό θα μείνει για πάντα, γιατί είναι κάτι που είναι ραμμένο στο κορμί μου από μέσα, κολλημένο πάνω μου σε κάθε σπιθαμή.

Έχω τσαμπουκά. Γεννήθηκα ροκ και έτσι θα μείνω. Όχι γιατί το επέλεξα, αλλά γιατί έτσι βγήκα. Με τσαμπουκά. Ο μπαμπάς μου μου λέει ότι όταν γεννήθηκα είχα μαλλί μαύρο σηκωμένο μοϊκάνα. Έτρωγα φέτα χωρίς να έχω δόντια. Έκλεβα τα παιχνίδια του αδερφού μου. Ήμουν μια κλανίτσα 3 ή 4 ετών κ τσαμπουκαλευόμουν τα παιδάκια που πειράζανε τον ΜΕΓΑΛΟ μου αδερφό στο πάρκο. "Φύγε μπαντάκι, θα σε κάνω κομματάκια." 'Ετσι έλεγα, μου λένε.

Κι έτσι μεγάλωσα. Στα 7-8 μου εφηύρα ένα φανταστικό δέντρο που τα φρούτα του μου φέρνανε κέφι. Και μονάχα τεντωνόμουν στις μύτες των ποδιών για να τα φτάσω κι έπειτα χοροπηδούσα στο κρεβάτι μου μες στη χαρά. Το κεφόδεντρο. Και δεν είναι ψέμα, αλήθεια υπήρχε στο μυαλό μου. Και ήμουν χαρούμενη γιατί τραβούσα τη γραμμή από μόνη μου κι έλεγα στον εαυτό μου "τώρα θα είσαι χαρούμενη". Και γινόμουν.

Και φώναζα μικρή, και σήκωνα τον κόσμο και μάλωνα και σιχτιριζόμουν με τους πάντες και τα πάντα. Όχι για πρόκληση. Όχι για αντίδραση, όχι για τσαμπουκά ως αυτοσκοπό. Μόνο και μόνο γιατί έτσι πήγαζε από μέσα μου, ό,τι βλέπω και δεν μου αρέσει να το λέω, ό,τι δε με ευχαριστεί να το αρνιέμαι, σε ό,τι διαφωνώ να σηκώνω αντιρρήσεις.

Κι έμαθα να είμαι έτσι, το λέω ροκ γιατί είναι ό,τι πιο οικείο και κοντινό στον ορισμό που ψάχνω, γιατί αυτό που είναι είναι ένα πετραδάκι στο στήθος, λίγο πιο πάνω από την καρδιά και λίγο πιο κάτω από το κοίλωμα των κλείδων κάτω από το στέρνο. Ξες ποια λέω, τα κόκκαλα που χτυπάς ρυθμικά χωρίς λόγο και αιτία, για να ακούς τον ήχο τους θαμπό κάτω από το δέρμα. Εκεί είναι αυτό που με προσδιορίζει, εκεί με καίει όταν νιώθω να αδικούμαι, εκεί μαζεύεται ο κόμπος όταν θέλω να κλάψω, εκεί πονάω όταν λυγίζω και είμαι αδύναμη.

Γιατί το ροκ δεν είναι αναρχία, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι αντισυμβατικότητα, μαγκιά, αναισθησία και τσαμπουκαλίκι που σε κάνει δυνατό. Το ροκ για μένα είναι η καθαρότητα της ματιάς, η απλότητα των πραγμάτων, η αξιοπρέπεια που διατηρείς για να μένει το κούτελό σου καθαρό. Ένα quality, μια ποιότητα, αν θες, μια μαγκιά διαφορετικού είδους, που σε κάνει φωνακλά κι αξιαγάπητο και ταυτόχρονα εμπεριέχει τον κίνδυνο να παρεξηγηθείς, να κριθείς λάθος, να σου βγει και το μάτι και το όνομα.

Και ροκ είναι αυτό να μην σε νοιάζει. Καθείς ας λέει ό,τι θέλει, εσύ θα ξέρεις τι κάνεις και τι είσαι κι όποιος μιλά και λέει, ας πάει να κουρεύεται. Να σε αφορά μόνο στο σημείο που απειλεί να μπαχαλέψει τη ζωή σου και κυρίως να πληγώσει αυτά για τα οποία νοιάζεσαι. Είτε αυτό είναι άνθρωποι, έννοιες, αντιλήψεις, είναι ένα και το αυτό, δεν έχει σημασία. Γιατί ροκ είναι να μην αλλάζεις, ενώ ταυτόχρονα θα αλλάζεις χίλιες φορές και κάθε ώρα. Ροκ είναι το τσαγανό σου να λες εγώ είμαι αυτό που είμαι, έτσι βγήκα κι έτσι διαμορφώθηκα και κανένας δεν μπορεί να μου υποδείξει πώς να είμαι και για κανέναν δεν θα κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό που έχω επιλέξει. Εγώ επιλέγω τι θα γίνω, γιατι διαμορφώνομαι και δομούμαι με την κάθε μέρα που περνάει. Αλλά με δική μου επιλογή, κατάλαβες? Σ'αρέσει? Έκατσες. Δε σ'αρέσει? Έφυγες. Απλά και όμορφα.

Γιατί το ροκ είναι δύναμη μυαλού κι αδυναμία της καρδιάς. Το 'πιασες, ψηλάκι?

I wish you'd hold me when I turn my back

Κι αν είναι μάχη η ζωή και πρέπει πάντα να αγωνίζομαι, δε μπορεί, κάποτε κάποιος θα παλέψει και για μένα.

Και τότε εγώ θα του δείξω τι σημαίνει ευτυχία. Και δεν θα το μετανιώσει ούτε στιγμή.

If you want me, come and claim me. Ούτε δαχτυλάκι.