Gosh, my English is so sophisticated.

It's not that I'm not doing fine. I am. I am doing more than fine, to be fair, I'm doing great. It's just that everyone needs a moment to whine about something every now and then. Mostly "then", that's how it goes for me. It almost makes me feel guilty. Got no reasons to complain and all that stuff. I sincerely believe so, hence the guilt. Oh well, what would you know anyway? And that's me rambling.

And it's not like I'm disappointed in love and all that shit. I guess I've just learned to maintain an impressive amount of patience and a realistic attitude when it comes to that matter. I'm waiting, it's bound to happen at some point. As in, for real this time.

Yea, I know, you're waiting for the whining bit. It's not much, really. Just a silly thing. The romantic kind of stuff that I've pushed out of my system and way of life. Don't judge that, you're the one to know better for yourself and I am the one to know for mine. So hush. And that's me rambling again.

So here goes: I want once in my life - doesn't have to be more than once - that a man would dedicate a song of this sort (coming up at the end, geez) to me. As in out in the open, not closeted up on his own crying over me.  Meaning every little bit of it, feeling every word, connecting each lyric to me. I want him to come and say to me "I dedicate this song to you, because you've generated these feelings inside me, because - here comes the L word, Scott Pilgrim fans - I am in lesbians with you ( you snooze, you lose, watch the film).

That's all. Excessively narcissistic and selfish, if you ask my proper self. Plus, ridiculously - to the vomiting point - romantic, cheesy and corny. That is, as I've said, my proper self talking. Really against such things my proper self is, I tell you. But that other bitch keeps nagging from time to time. Quite annoying, that one, I'd say. Then again, what can you do?





Oh, and I know already that this post is exquisitely random and pointless, but then again, when one is doing fine, what sort of posts would you expect?

PS: Snide remarks from people that I know and know me are by no means welcome and will be ignored, most possibly left unanswered and, on the whole, probably deleted. Don't say I didn't warn you.

The rest of you, feel free.

she tries too hard...

...but she sure can sing. 

I'd stop the world and melt with you.

I really think I could. I really think I would. Only, in another life, in another time or maybe in another version of myself altogether.

Past versions made choices in the past. Present versions reminisce the feeling of that past, but know better by now. Cause they are supposed to, that's the whole point of growing up and moving along. Even if that leaves you with a taste which is dry, a feeling which is plain, a scent which is sour-smelling, a determination with which you are not - on the whole - satisfied.

I shall keep the sort of cigarette taken out of the past. The one that bears the right scents, the proper tastes, the long-lost feelings and sentiments. That sort of cigarette I would like to keep. I hope it's for the best. For now I choose and leave behind. My choices are my own. With full consent. With clarity of mind. In full awareness of all parameters.

Who knows? Who can tell?Well, I'd say. Only the one that is yet to be.

Πνίγομαι.

Δεν θέλω να ζήσω συμβατικά. Δεν θέλω να ζήσω ούτε αντισυμβατικά όμως. Δεν ξέρω πού σταματάνε τα πλαίσια - αν ποτέ σταματάνε - , δεν ξέρω ποιος βάζει τις ταμπέλες κ πού τελειώνουν αυτές. Σιχαίνομαι τις λέξεις, σιχαίνομαι τη βαρύγδουπη σημασία που δίνουν στο κάθε τι, σιχαίνομαι τις επακόλουθες σκέψεις κ τα αναγκαία συμπεράσματα που πηγάζουν από αυτές.

Δεν θέλω να ακολουθήσω μια ζωή δρομολογημένη από τις προσδοκίες της κοινωνίας, μα με τρελαίνει που οποιαδήποτε απόκλιση από μια τέτοια πορεία σε στέλνει κατευθείαν σε ένα μονοπάτι επίσης κυριαρχημένο από ταμπέλες, λέξεις, πλαίσια, προσδοκίες. Αντισυμβατισμός, ελευθερία πνεύματος, μη ανταπόκριση, απόκλιση, μη ενσωμάτωση, διαφορετικότητα, αντιλογία.

Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί θα ήθελα να το ανακαλύψω σκεπτόμενη έξω από τα πλαίσια κ αρχίζω να φοβάμαι ότι δεν έχω την ικανότητα να σκεφτώ εκτός πλαισίων, γιατί το ο,τιδήποτε κι αν σκεφτώ εμπίπτει μέσα σε επόμενα κοινωνικά πλαίσια. Υφίσταται μία ατέρμονη φυλάκιση ιδεών μέσα σε ένα πλαίσιο, που εμπίπτει σε ένα άλλο, μεγαλύτερο πλαίσιο, κι αυτό σε ένα μεγαλύτερο κι εκείνο σε κάποιο ακόμα μεγαλύτερο. Μια αλυσίδα ατελείωτη, με κρίκους τόσο σφιχτά κρατημένους μεταξύ τους που δεν μπορείς να την σπάσεις, μα ούτε κ να βρεις την άκρη της.

Όλα έιναι προδιαγεγραμμένα, φοβάμαι πως σκέφτομαι όπως σκέφτομαι γιατί έτσι μου μάθανε να σκέφτομαι, φοβάμαι πως και αλλιώς να μου είχανε μάθει να σκέφτομαι, πάλι θα σκεφτόμουν με εκείνον τον τρόπο επειδή έτσι έμαθα και συνήθισα, υποψιάζομαι ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ανθρωπότητας είναι το ότι δεν αφήνει τον άνθρωπο να αναπτύξει τη σκέψη του μονάχος, παρά την τρέφει συνεχώς με συγκεκριμένες ιδέες, τη γαλουχεί από το δευτερόλεπτο που γεννιέται, τις δείχνει δρόμους να ακολουθήσει και δεν την αφήνει να ανακαλύψει μόνη της τις δυνατότητες κ τα όριά της. Το μυαλό μαθαίνει να λειτουργεί όπως του ορίσανε, του δίνεται η επιλογή μεταξύ πραγμάτων, μα τα πράγματα αυτά υπάρχουν ήδη, είναι κιόλας χτισμένα με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο που έχει υπαγορευθεί. Η επιλογή είναι πλαστή, η προτίμηση ψεύτικη. Όλα υπαγορεύονται από τον τρόπο που ζει η κοινωνία, η ανθρωπότητα διαλέγει δρόμους και ο άνθρωπος πλανάται πως φτιάχνει ο ίδιος τη ζωή του όπως τη θέλει, μα στην τελική αυτά που νομίζει πως θέλει έχουν υπαγορευθεί από άλλους, τα θέλει γιατί έτσι έμαθε να ζει κ προς τα εκεί δρομολογήθηκαν οι κλίσεις του, οι δρόμοι που του δίνουν να διαλέξει είναι ήδη φτιαγμένοι από άλλους, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΙΣΙΩΜΕΝΑ. Μια φρικτή καταδίκη, μια προσδοκία, μια πλάνη, μια φυλακή, ένας περιορισμός του πνεύματος από τα όρια της πολιτισμένης ύπαρξης.

Πώς να ξέρω τί θέλω να κάνω στη ζωή μου, όταν σκέφτομαι πώς αυτό που θέλω, αυτό που δεν θέλω, αυτό που θα μπορούσα, αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που αντιπαθώ, αυτό που ερωτεύομαι, είναι όλα δημιουργήματα κοινωνικών πλαισίων?

Αν δεν κατανοήσω την σκέψη μου, πώς θα αγαπήσω τον εαυτό μου? Πώς μπορώ να πω ότι "σκέφτομαι έξω από το κουτί", όταν το κουτί βρίσκεται μέσα σε ένα μεγαλύτερο κουτί? Πού τελειώνουν τα κουτιά και πού στο διάολο νιώθω επιτέλους ελεύθερη?

Μιας και το 'χουμε ρίξει για τα καλά στη λογοτεχνία.

- Κι αν έπαυε να σ'αγαπάει;

- Προτιμώ να το ριψοκινδυνέψω. Προτιμώ να 'μαι ο εαυτός μου.

No further ado

"I'll tell you," said she, in the same passionate whisper, "what real love is. It is blind devotion, unquestioning self-humiliation, utter submission, trust and belief against yourself and against the whole world, giving up your whole heart and soul to the smiter - as I did!"
Great Expectations, Charles Dickens.

If it is indeed so, I might prove unable to ever experience true love.

*scared to my very core, am I not?*

Breathing Incapability

I'm smiling on the surface, I'm scared as hell below.